İnsanoğlunun dünya üzerindeki macerası tam bir mutabakat olmasa da kabaca biliniyor. 6-8 milyon yıl önce ilk hominidin yaşamış olduğu düşünülüyor. Âdemoğlunun kökeni ise biraz daha karışıktır. Çünkü birçok araştırmanın sonuçları çok farklı tarihleri gösterdiği için net bir sonuç çıkmasa da genel kabul 200 bin yıl olduğu yönündedir. Bulunan kemiklere bakarsak daha uzak tarihleri baz almamız gerekir ama Genler üzerine yapılan çalışmalar, çok daha yakın zamanları göstermektedir. Erkeklerin Y kromozomu üzerindeki çalışmaya göre Âdem 60 bin yaşındadır. Kadınlardaki mtDNA’ya göre ise Havva 130 bin yaşındadır. Ortak bir zamana ulaşılamadığı için Âdemoğlunun geçmişi 200 bin yıl olarak kabul edilmektedir ama bana göre çok hatalı bir tarihtir.

İlk hominid ile insan arasında sayısını bilmediğimiz oranda türler oluşmuştur. Bunlardan yirminin üzerinde olanının kemiklerine ulaşılmıştır. Hiçbiri insanın atası olmamasına rağmen hepsi bizimle akrabadır.

Bilimin söylediğine göre karşımıza şöyle bir tablo çıkmaktadır. Yaklaşık 8 milyon yıldır dünyada iki ayağı üzerinde yürüyen ve çeşitli taş aletler yapabilen türler yaşadı ve nesilleri yok oldu. Bu türlerden en bilineni Neandertal insanıdır. Neandertal’lerin ölülerini gömdüğü, yaşlılarına baktığı gibi ciddi akıl emareleri gösterdikleri anlaşılmıştır.

Başka bir türde Cro-Magnonlardır. Onlarda ileri düzeyde sanata sahip ve evler yapabildiği, kumaş dokuyabildiği bilinmektedir. Fakat ne hikmetse onların da nesli tükenmiştir. Üstelik Buzul çağını sağ salim atlatmışlar ama tam gelişip çoğalacakları zamanda yok olmuşlardır.

Milyonlarca yıl dünyada medeniyet türetemeyen hominid türleri içinden biri, ne hikmetse medeniyet türetebilmiştir. Pek çok kişi; Homo Sapiensin bu ayrıcalığı neden kazandığını araştırmaktadır.

Homo sapiensin dünyaya Sümer ve Mısır medeniyetleriyle damgasını vurduğunu görüyoruz. Bende Sümer ve Mısır medeniyetlerinin neden ve nasıl oluşabileceğini araştıracağım.

David Furlong’un Piramitler gerçeği adlı kitabında Mısır için yazdıkları çok manidardır.

 

Verimli Nil havzasında çok uzun bir zamandır insan varlığının bulunduğuna dair güçlü kanıtlar vardır. M.Ö. 4000 yıllarına uzanan ve Badarian adıyla bilinen bir kültürde keten giysiler, çömlekler ve küçük süs eşyaları yapılmıştır. M.Ö. 3200-3100 yıllarında tek bir kralın yönetimi altında birleşene kadar Mısır’da çok yavaş bir gelişim vardı.

O noktada, tam olarak gelişmiş bir hiyeroglif yazı ortaya çıkmıştır. Bunun ardından Mısır uygarlığı dev bir adımla sıçramıştır. Çok kısa bir süre içinde sanat, mimari, tıp ve sosyal düzen çok yüksek bir seviyeye ulaşmıştır. Dinde ise insanlık Amon-Ra adında bir mutlak tanrı tarafından yönetilen yüce bir hiyerarşi içindeki yerini almış, şimdiki Kahire’nin bir varoşu olan Heliopolis yeni dinin merkezi haline gelmiştir.

Profesör Walter Emery, Archaic Egypt (Arkaik Mısır) adlı kitabında şöyle demektedir:

 

Kapıldığımız izlenim, dolaylı bir bağlantının, hatta belki etkileri Fırat ve Nil boyunca yayılan üçüncü bir grubun varolduğudur… Modern araştırmacılar, hipotetik bir yerden ya da keşfedilmemiş bir bölgeden göç eden insanların olduğu ihtimaline kulak tıkamaktadırlar. (Ancak) iki uygarlık arasındaki farkları en iyi şekilde açıklamak için kültürel gelişimlerin üçüncü bir gruptan, bağımsız bir şekilde Mezopotamya ve Mısır’a geçtiğini düşünebiliriz.

Bu düşünceyi bende destekliyorum. Yerden biter gibi meydana çıkan Sümer ve Mısır medeniyetinin bir ön hazırlığı olmak durumundadır. Ne Sümer’de nede Mısır’da bu ön hazırlığın izleri olmadığına göre insanlar buralara başka yerlerden gelmiş olmalı. M.Ö. ilk yüzyılda Romalı tarihçi Diodorus Siculus ise bize bu konuda şöyle bir bilgi vermektedir:

 

Mısırlılar, uzak zamanlarda Nil’in kıyısına yerleşerek anavatanlarının uygarlığını, çizim sanatını ve cilalı dillerini getirmiş olan yabancılardı. Batan güneşin yönünden gelmişlerdi ve en eski insanlardı.

sahra

Şekil 1 Büyük Sahra Çölünde 10 bin yıl önce büyük göller vardı.


Günümüzde Mısır’dan batıya doğru baktığımızda karşımıza uçsuz bucaksız çöller çıkar. Onun için de, pek çok kişi bu düşünceye olumlu bakmaz. Sahra Çölü, 9 ila 7 bin yıl önce üzerinde birçok kabileyi barındıran göller ve akarsularla kaplı, bitek ve verimli bir bölgeydi. Libya yine bu günkü gibi çöldü ama özellikle Cezayir’in güneyinde büyük göller ve nehirler vardı.

İşte o verimli bölge bu gün kaya resimleriyle ünlüdür. Resimlere göre orada epey gelişmiş birilerinin yaşadığı kesindir. 5 ile 10 bin yıllık resimler bize epey ipuçları vermektedir. Özellikle bazı resimler (Şekil 2) Mısır’dan alınma gibidir. Bu da Mısırlıların o bölgeden göç ettirildiğinin göstergesidir.

05tassilimisir1

Şekil 2 Mısır resimleri gibi. (sol alttaki resim Mısır çizimidir.)

 Başka bir yazımda; Göbekli Tepe’nin Nuh Tufanı öncesi, Çatalhöyük’ün ise Nuh Tufanı sonrası yerleşim yeri olduğunu söylemiştim. İnsanlık yerleşik düzene Göbekli Tepe’yle geçmiştir. Her ne kadar orası bir yaşam yeri değilse de insanların bir yerde ve bir arada yaşamasını zorunlu kıldığından yerleşik düzenin ilk emaresi olarak görülmektedir. Daha önce tarım başladığında yerleşik düzene geçilmiştir diye düşünülürken artık, inançlar insanların yerleşik düzene geçmesine önayak olmuştur diye düşünülüyor. Zaten Göbekli Tepe’ye (hem yer, hem zaman olarak) yakın başka yerleşik düzen kurulmuş bölgeler de bulunmuştur. Bereketli hilal (Şekil 3)  bölgesinde yerleşik düzen kentleri vardır. Örneğin Nevali Çori’de çanak çömlek bulunmuştur. Orasının Çatalhöyük’ten sonra kurulmuş bir yerleşim yeri olduğu düşünülmektedir. Benzer süreç Sümerliler içinde geçerlidir. Sümer, Bereketli Hilalin doğu ucuna kurulmuştur ama Çatalhöyük gibi yerleşim yerleri Sümer’den çok daha eskidir. Bereketli Hilalin  kuzey bölümü medeniyetimizin temellerini oluşturmuştur.

bereketli hilal

Şekil 3 Bereketli Hilal

  İşte pagan tanrıları dediğim geçmiş dönem görevlileri Önce Göbeklitepe’de, sonra Çatalhöyük’te ön hazırlığını yaptıkları Âdemoğullarını Basra körfezine götürüp yeni bir medeniyet kurdurmuşlardır.

 Göbekli Tepe’den bahsedince sanki sıradan bir yerden bahsediyormuşum imajı oluşmasın. Gerçekten o eserleri nasıl yaptıklarını anlayamıyoruz. Bu gün bir Anadolu köyüne gidip 10 ton ağırlığındaki bir taşı araziden çıkarıp iki km taşıyıp, üzerinde hayvan rölyefleri olacak şekilde yontarak dikmelerini istesek sanırım yapamazlar. Göbekli Tepe sakinlerinin ne kadar muazzam iş çıkardıklarını Bilim Teknik dergisi Temmuz 2014 sayısındaki GÖBEKLİTEPE adlı yazısından bir pasaj alarak anlatmaya çalışayım.

Göbekşi

Şekil 5 Göbekli Tepe’de sembolik işaretler

 

Bu bağlamda Göbekli Tepe’nin anıtsal yapısı, bölgedeki Erken Çanak-Çömleksiz Yenitaş Devri kültürünün, avcı-toplayıcılardan beklendiğinin aksine “basit” bir sosyal organizasyonun çok ilerisinde olduğuna şüphe bırakmıyor.

Onlarca ton ağırlıktaki kireç taşlarının taş ocağında kesilmesinin ya da yontularak çıkarılmasının, istenen yere taşınmasının kusursuz bir uzmanlık istediği açık. Ayrıca taştan anıtların teknik bilgi sahibi olmaksızın, örneğin halatla çekmeyi, yuvarlamayı ve kaldıraç kullanmayı bilmeden dikilmesi imkânsız.

Dikili T taşların, yüzeyde kabartma desenler oluşturmak için kusursuz bir hassaslıkta yumuşatılmış olduğunu düşünmek bile tek başına hayranlık uyandırmaya yetiyor. Devasa büyüklükteki bu taşların tüm yüzeylerini kullanarak kabartma motifler tasarlayıp işleyebilmek de son derece incelikli bir sanat eğitimi ve derinlikli bilgi gerektiriyor.

Bu insanların MÖ 11.000-9000 arasında yaşadığını unutmayalım. İnsanların teknolojik hiçbir bilgisi ve altyapısı yok. Avcı-toplayıcı hayat tarzı sürdürüyorlar ve en teknolojik aletleri mızrak. Demir gibi herhangi bir metal ile tanışmamışlar. Zaten, zor olan bir hayat sürdürmek zorundalar. Fakat yine de ellerinde olmayan aletlerle bu taşları kesmiş ve yontmuşlar.

Göbeklitepe

Şekil 5 Bu hayvanı yapan heykeltıraş, taşı yontmaya başlamadan bu hayvanı planlamak zorundaydı

Şekil 5’deki timsahla aslan arası rölyefi yapan heykeltıraş, taşı yontmaya başlamadan önce neyi nasıl yapacağını planlamak zorundaydı. Böyle bir şeyi yapabilen kişi, kesinlikle üç boyutlu düşünme yeteneğine sahip demektir. Bu da üst seviyede düşünme yeteneği gerektirir. Peki, üst seviyede düşünme yeteneğine sahip bir toplumun, tarımı bulamamış olması bir ironidir. Bu yetenekteki birinin doğru dürüst giysi ya da ev yapamamış olası garip bir durumdur. Göbekli Tepe’den yaklaşık bin yıl sonra Novali Cori’deki yerleşim yerinde çanak-çömlekli yaşam ancak başlayabilmiş ama hâlâ, çok ilkel bir yaşam devam etmektedir.

Benim düşünceme göre üç boyutlu düşünce yeteneği olan, sadece bu insanların tanrılarıydı. Bu taşları yontturabilmek için göbeği çatlamış olmalıdır. Çünkü geri zekâlı insana bir şeyi öğretebilmek gerçekten sabır isteyen bir şeydir. Elbette bu heykellerin ve içindeki şekillerin ne anlama geldiğini onlara anlatmıştır. Böylece o insanlar H harfinin ne anlama geldiğini kuşaktan kuşağa aktarmış ve onu özümsemişlerdir. Çünkü bu bilgi zamanı geldiğinde yazıya dönüşecektir.

Göbekli Tepe’de taşlara kabartma ve semboller yaptırılmıştı. Çatalhöyük’teyse resim sanatı geliştirilmiştir. Yani her iki yerde insanlara bilinen nesneler yanında sembollerde öğretilmişti. Eğer Çatalhöyük’ten daha sonra ki bir yerleşim yerini bulabilirsek çok daha fazla sembole rastlamamız gerekir. Çünkü yazı ile bu semboller arasında ara semboller olması mantıklıdır.

Âdemoğulları yazıyı anlayıp kullanabilecek kadar geliştiğinde, alınıp (büyük bir ihtimalle en zekileri) Basra körfezinde yeni bir medeniyet kurmak için göç ettirilmiştir. Zaten sembollerle yazının alt yapıları oluşturulmuştu. Önce kaba yazı diyebileceğimiz resim yazısı geliştirilmiş ve zaman içinde hiyeroglif veya çivi yazısına dönüştürülmüştür. (Bu sürecin bir benzeri Sahra çölündeki Tassili bölgesi ile Mısır arasında gerçekleşmiştir. Amerika’da da bir benzerinin olması kuvvetle muhtemeldir.)

Başlarda içlerinden en zekileri seçilerek yazı öğretilmiştir. Onları rahipler olarak tanıyoruz. Yazının halka inebilmesi için, biraz daha zaman geçmesi gerekmiştir. Sümer’in kurdurdukları sistemi biliyoruz. Kendisi de öğretmen olan Sümerli Ludingirra’nın anılarından durumu öğrenebildik. Ludingirra, Akadların Sümer’i işgalleri sırasında yaşamış biri. Onun için tanrıları bizzat görmemiş. Fakat geleneklerinden her şeyi onlardan öğrendiklerini biliyor. Zaten Sümer tanrıları insanların uymaları için gereken şeyleri me’lere yazıp tapınaklarda muhafaza etmişler. Fakat Ludingirra bu me’lerin içeriklerinden haberdar ama kendisi hiç görmüş mü belli değil. Kendisi de tanrıların oluşturduğu eğitim sistemi içinde okumuş ve o sistemi uygulamaya çalışan biri… Çevredeki diğer ülkelere bakarak kendilerinin kurmuş oldukları medeniyetin kıymetini bilen biri. Kendilerinin ne kadar ilerde olduklarının farkında…

Sümerlere kurdurulan medeniyet bu günkü pek çok medeniyetten daha ileri idi. Çünkü onlara o kanun ve kuralları öğretenler, asla çıkar düşünmeyen ve onların tanrı diye düşündükleri görevlilerdi. Onlara ileri bir medeniyetin yapması gerekenleri öğrettiler ama hep onların başlarında kalmadılar. Onlar ayrıldıktan sonra yerlerine insan krallar bıraktılar. Krallar tanrılar kadar yetenekli olmadıkları için halk arasında sorunlar başladı. Böylece krallar kanun ve kuralları kendi çıkarlarına değiştiler. Böylece sonraki medeniyetler ilk kurulan medeniyetlerden daha geri olmuştur. Biz Sümerlerin seviyesine ancak 20. Yüzyılda gelebildik. Aslında kendini medeni sayan Batı, kendi çıkarı için başkalarını acımasızca kullanabilmektedir. Bu açıdan baktığımızda henüz Sümerleri yakalayamadığımız ortadadır. Normalde en geri medeniyet, ilk kurulanı olması gerekirken, en moderni ilk kurulanı olması bir ipucudur. Üstelik bir geçmişi yokken… Yani Âdemoğulları medeniyeti ilkelden medeniye doğru gelişmesi gerekirken modernden ilkele, sonra tekrar ilkelden moderne doğru ilerlemiştir. Neden bu şekilde geliştiği çok açık. Başta Âdemoğluna yardım edilmiştir. Sonra yardım eli geri çekilince, modernden ilkele doğru gidilmiştir. Sonra insan gelişmeye devam ettiği için bir noktadan sonra medeniyet düzeyini moderne doğru çevirmiştir.

Aynı süreci Mısırlılarda yaşamışlardır. Tassili bölgesindeki kaya resimleri incelenirse çok fazla sembol resmin bulunduğunu görebiliriz. Sanki o bölgede olimpiyatlar yapılmış gibidir. Bazı şekiller yazıyı andırmaktadır. Bu bölgenin Mısır’la bağı olduğu kesindir. Çünkü Mısır resim stilinin (Şekil 3) aynısını oradaki bazı resimlerde görmekteyiz.

Anladığım kadarıyla Tassili bölgesinden Mısır’a yapılan göç Tevrat’taki Musa’nın göçü olarak bize sunulmuştur. Zaten Mısır’dan çıkan biri Kenan diyarına gitmek için Kızıldeniz’den geçmek zorunda değildir.  Bu anlatımların semboller olduğunu anlamak gerekir.  Tassili bölgesi üç büyük gölün ortasındaydı ve çok büyük nehirler vardı. Belki Kızıldeniz’in yarılmasıyla anlatılan şey o nehir ya da göllerin kurumasıdır.

Avrupa’da buzul çağı sona ererken Tassili bölgesi de gittikçe kuraklaştı. Daha doğrusu çöl bugünkü halini almaya başladı. Önce nehirler sonra göller kurudu. Kaya resimlerinde su altına dalan dalgıçları andıran resimler bulunmaktadır. Tevrat orada oluşan kuraklığı sembolize etmek için Kızıldeniz’in yarılmasını kullanmış olmalıdır. Nehirler kuruyunca insanlar göç ettirilerek Mısır’a getirilmiştir. Libya her dönem çöldü. Onun için insanların o çölü geçmesi epey zor olmuştur. Sanırım Kudret helvası o insanlara görevliler tarafından verilmiş azıktır. O kadar büyük topluluk ancak 40 yılda Mısır’a getirilmiş olmalıdır. Böylece Tassili bölgesinden getirilen insanlarla Mısır medeniyeti kurulmuştur. Tıpkı diğer tarafta olduğu gibi zeki olanlar seçilip rahip sınıfını oluşturmuştur.

Başlarda Mısır’ı tanrılar (görevliler) yönetmiştir. Zaten orada var olan bir kütüphanenin korunmasını da sağlamışlardır. Piramitleri organize ederek kütüphane gizlenmiştir. Onlar yönetimi bıraktıktan sonra yerlerine gelen insan krallar yapılan piramitleri taklit etmeye çalışmışlar. Çünkü halk piramitleri ancak tanrıların yapabileceğine inanmıştı. Fakat tanrılar kadar teknolojik bilgilere sahip olmadıkları için piramitlerin içlerini kerpiç yapmak zorunda kalmışlardır. Görevliler piramitleri kütüphaneyi hem korumak hem de zamanı geldiğinde bulunması için yapmışlar ama insan krallar onları taklit için yapmıştır. İnsanlara kendilerinin de tanrı olduklarını ispatlamak isteğinin ürünleri diğer piramitlerdir. Böylece uzun zaman başta kalabilmişler ve Mısır medeniyeti Sümer’den çok daha uzun sürebilmiştir.

Sümerlerin Mısırlılardan farklı tarafı ana besin üretimiydi. Mısır’da Nil’in taşmasına dayalı bir besin üretimi vardı. Oysa Sümer’de hem sulu hem kuru tarım yapılabiliyordu. Yani dünyanın en önemli ürünü buğday ana tarım ürünüydü. Buğdayın en önemli özelliği ise besleyici olmasının yanında dünyanın her yerinde yetiştirilebiliyor olmasıdır. Böylece arkadan gelen medeniyetler Sümer’leri taklit edebilmiş ama Mısır’ı taklit edememişlerdir. Oysa Mısır Sümer’den çok daha uzun süre ayakta kalabilmiştir ama dünyayı şekillendiren Sümer’ler olmuştur.  Sümerlerden sonra gelen bütün medeniyetler, Hitit, Yunan, Roma vb. hepsi Sümerleri taklit etmiştir. Önemli bir detay da, bu gün kullandığımız buğday (büyük bir ihtimalle Sümerlerin de kullandığı) Göbekli Tepe’nin yakınında bulunan Karacadağ yöresinden dünyaya yayılmıştır. Yayılma işinde Göbekli Tepe’nin rolü büyük olmalıdır. Sümer medeniyetinin taklidinde elbette tanrıların da payı büyüktür. Çünkü o dönemlerdeki her medeniyet bu tanrıların işidir. Birini organize edip insan krallara bırakıyor, sonra onun zayıflamaya başlamasıyla bir başkasını organize ediyorlardı.

Dünyada besin zinciri açısından beş tür medeniyet oluşmuştur. Bunlardan sadece Sümer besin zinciri dünyaya yayılabilmiş ve dünyanın geleceğini şekillendirebilmiştir. Mısır Nil’in taşmasına bağlı olduğu için, Çin pirinci ise çok su istediği için taklit edilemezdi. Mısır ile buğday dünya protein kaynaklarının ana kaynağı olmuştur. Fakat bu iki ürün çok uzun süre ayrı kıtalara şekil vermiştir. İspanyollar Amerika’ya gittiklerinde oradaki yerlilerden üç yüz yıl kadar daha gelişmişti. Bu farkın buğdaydan çok inançtan kaynaklandığını sanıyorum. Çünkü Kızılderililer kominizim sistemine benzer bir yapıdaydı. Yani kişilerin mal ve mülk edinmesine dayalı bir sistemleri yoktu. Bu yüzden burjuva kesiminin oluşumu gerçekleşmedi. Oysa Avrupa’da burjuva kesimi oluşmuştu. Burjuva kesiminin avantajı şuydu. Elinde çokça servet biriken biri bu servetini başka konularda kullanma imkânı doğuyordu. Nitekim deniz aşırı gemi yolculukları bu sayede gerçekleşti. Hatta icat yapan hemen her mucit, servet sahibi birinden yaralanmak durumundaydı. Bu durum gelişmenin daha hızlı olmasını sağlamıştır. Böylelikle Avrupalı, Amerikalıdan üç yüz yıl ilerde olabilmiştir.

Göbekli tepeyle daha detaylı bilgi almak için tıklayın.

http://www.seyfullahdemir.com/vahiy-ve-sezgiyle-olusan-bir-medeniyet/

Göbeklitepeyi anlatan güzel bir video…

Seyfullah Demir